Zôas ieder jaor zörregt Brabants Heem vur ’n par schòn daog erges in Brabant. Dizze keer ware we te gast bij de heemkundekringen van Waalwijk, Waspik en Sprang-Capelle. “Op de grens van Brabant en Holland”.

Gullie hèt daor trouwes ok allemol ’n ùitnoddeging vur gekrege. Dè hè gestòn in de Heem-Info van april 2006.

Al jaore gòn we daor meej ’n hil stel nar toe. As ’t kan op de fiets en anders gi de fiets meej. In die daog lirde Brabant nog is kenne. De kultuur, de netuur, de taol en de mense. Alles wa ze doen en wa ze nie doen. Nar alles wa ze sloope kande nie mir gòn kèèke, mèr nar wa ze bewarre, dik meej hil veul moeite, wel. Veul heemkringe make zich daor druk over.

Dizze keer hebbe we veul gelird over watter. Letterlijk en figuurlijk ! Alles over de Maas, de Bergse Maas en het Oude Maasje, over slùize en overlaote, over meej de hand ùitgegrave kanale, enz. enz.

Um ellef ure zate we in de zon àn de koffie meej unne sjekladebol en tien minute latter rèègende ’t aaw wijve en um vier ure rèègende ‘t nog steeds pijpesteele en wij mar fietse. As verzope katte bezochte we de NH. St. Nicolaaskerk in Sprang. Daor stonne ze klaor meej handoeke en wèrreme koffie of fris. Dè leste ha nie veul aftrek, ’t war al kaaw genog. 13°. Wel wa anders as de wèèk ervur.

Mèr die Brabantse heemlùi zèn nie zô gaaw te vange. Meej veul andacht wier d’r wir gelùisterd nar wanneer en hoe d’n baaw van die , urst kattelieke kerk, war verlôôpe. Over ’t houwte tongewellef, over d’n brand, over de frescoos, die hun sjeccoos noeme en die opgekallefaterd zèn dur d’n beroemde “allesmaoker” van de konnegin. Meej ’n örgel ùit 1720, as we han kunne speule han we dè gemagge.

Ok hebbe we van alles gehurd over d’n orlog. Wa de dötsers nog ùitgefreete hebbe vlak vur de Bevrijding in oktober ’44 en hoe ze stand hiele tot mèi-j ’45 àn d’n overkant van de Maas. Wij, in Valkeswird zèn bofkonte geweest, toen.

Ok àn zònne natte fietsdag (35 km) kumt ’n ènd. Wèrrem umgekleed konne we àn d’n borrel. Boekel-Buul-Walik-Baovel-Baarle-Nassau-Den Bosch, Aarle, Ulvenhout, Summere, alles bij-in. Schòn.

Daor wier opgehald van daogs te vurre. ‘t Schoenemuseum wor we “halve zole” bij de koffie kreege. Wor we ’t stadje hillemol te voe-t hebbe bekeke. ’n Ontzettend schòn gemintehùis hebbe ze daor beward, gebaawd dur Kropholler. Bekant net zô aawd as ons aaw gemintehùis !! Wie wa beward die hì wa. Ok de “halve zole-spoorlijn” is ‘r nog, nouw wel as fietspad !! En go zô mèr dur.

Daorlangs han we ok nog de “strijd” um d’n Bram van Brabant. Ge moet hiervur goe-d lùistere en goe-d lèèze en stiekum afkèèke want ‘r stòn gemiin vraoge bij. Hedde gullie oi-jt gehurd van “Kangoodjumps” ? Wij nie. Die bestonne dus ok nie ! Chopines wel. Dè ware schoe-n ùit Venetië van hiil lang geleeje. Zô hebbe wir veul gelird.

Tot slot blè de vriendschap. Wij, meej viere, han geslaope in Elshout. We wiere daor in de watte geleed, meej ’n bed, ’n ontbijt, ’n slaopmutske en veul verhaole. Al meej al, daog um noi-jt mir te vergèète.
Dè ze bedankt zèn dè weete ze.

Drie van Valkeswird en ‘nne geadopteerde ùit Zoerik
14 augustus twiiduzendzes