Op donderdag en vrijdag 6 en 7 augustus 2009 waren ondergetekenden te gast bij de heemkundekringen 'Tilborch' en 'De Vyer Heertganghen'.

Tilburg is jarig: 1809 – 2009

heemdagen2009Donderdagmorgen in alle vroegte al op pad. Drie heemleden van 'Weerderheem' en eentje van 'Budel-Cranendonck'. Mientje had de moderne navigatiemiddelen geraadpleegd en onder een vroeg stralende zon gingen we via de dorpen op weg naar Goirle. Feilloos stonden we voor ons slaapadres. 'Bestemming bereikt'.

We werden allerhartelijkst ontvangen. Bagage gedropt en toen op weg naar Tilburg. De leiding had ons voor € 3,- per dag een parkeerplaats gewezen want de stad Tilburg is niet zo parkeervriendelijk.

We starten bij de waterpartij, is iets anders dan alleen maar een fontein, richting stad. Door allerlei straten en straatjes en het Wilhelminapark, met Peerke Donders, kwamen we rond etenstijd bij het textielmuseum waar ons de lunch wachtte. Heerlijke soep en verse broodjes. Daarna op eigen gelegenheid door het museum. Van de alleroudste tot de allernieuwste machines werden ons gede-monstreerd. Helemaal werd uit de doeken gedaan hoe de Tilburgers aan de naam 'kruikezeikers' komen. Dit museum wordt bemand door betaalde krachten, wat tot uiting komt in de museumwinkel. De prijzen waren navenant. Maar mooi was het.

Hierna door de hitte, de temperatuur was aardig opgelopen, naar villa 'De vier Jaargetijden'. Een van oorsprong kolossale fabrikantenvilla, zoals we er verschillende tijdens de wandeling waren gepasseerd. Nu was het een mooi restaurant met een prachtige tuin. Iedereen was hard toe aan een lekker pilske of iets anders fris. Heerlijk uit de zon. Even 'uitmuuge' en bijbuurten met de heemvrienden van andere jaren en andere kringen. Er zijn enkele nieuwelingen bij maar velen die jarenlang meegaan. Zo gezellig.

Het diner bestond uit een voortreffelijk Italiaans buffet. Iedereen met zijn of haar bordje in de tuin.

Het avondprogramma was in de grote zaal binnen met wijdopen deuren. Jammer voor de troubadour uit Esdonk dat verschillende mensen vroegtijdig de zaal verlieten, was het te heet of was men te moe? Ook de optredende heemleden kregen te weinig aandacht, heel jammer.

Om half elf was iedereen naar huis, hotel of slaapplaats. Het was prachtig weer, dus wij met ons vieren hebben nog een fles wijn soldaat gemaakt voor we naar bed gingen. Er is nog heel wat afgelachen.

heemlogogoirleDe volgende morgen was Goirle aan de beurt. Na een copieus ontbijt moesten we om half negen al de fietsen ophalen. Bij ons om de hoek waren we welkom op het Heemerf en werden we met koffie en cake ontvangen.

Na het 'Pleej-huis', Langdeelschuur, het 'Smiske' en het museum te hebben bekeken startten we met vier groepen om de tien minuten. Een prachtige fietstocht door lommerrijke lanen, de omgeving van Goirle is schitterend. Op verschillende punten werd er gestopt en kregen we uitleg van de gids. Het was zaak dat je goed oplette, want dikwijls zaten de antwoorden voor de 'Bram van Brabant' in het verhaal verstopt. Zoals de naam van een Duitser die op een bepaalde boerderij had gewoond, die een kindje had gered. Hiervoor heeft hij kort geleden een mooi standbeeldje gekregen, waardoor er in Goirle nogal wat heibel is ontstaan, van voor- en tegenstanders.

Ergens midden in de natuur ontmoetten we een stel buitenlandse beeldhouwers, druk aan het werk. Hier werden we weer vergast op broodjes met koffie of thee. Veel leerden we van een jongeman over de werkwijze van het Brabants Landschap, hoe de plannen zijn en hoe die worden uitgevoerd. Uitgerust gingen we weer op pad. Meestal over goed begaanbare wegen totdat we aan de heide kwamen, de Regte heide, hier was het los zand, maar de moeite waard voor een stukje te voet. Een jonge schaapherder met zijn kudde wachtte ons op. Het was het Kempische heideschaap en alleen maar ooien. Mientje was in haar element.

Maar we waren er nog niet. De organisatie had een tocht van zo’n 35 kilometer uitgezet. Goed dat de meesten van ons een pet of een hoedje op hadden want de zon kan toch wel heet zijn. In de bossen van Gorp en Rovert werden we opgewacht  door de leiding met voor ieder een heerlijk frisdrankje met wafel. Hierna kregen we het trieste verhaal te horen van de in dit bos doodgeschoten verzetsstrijders. Midden in het bos vinden we hun grafstenen. Ze worden voortreffelijk bijgehouden. Overal in Brabant kom je de gevolgen van de oorlog tegen.

Onder de indruk vervolgden we onze weg richting Goirle. Toen werd het plan geopperd om ergens een ijsje te gaan eten; dat was met deze hitte niet te versmaden. Goirlenaren weten de weg, dus . . . het meisje kreeg het even heel druk. Lekker!

Het einde van de tocht naderde. Na de fietsen te hebben ingeleverd hadden we nog mooi de tijd om ons op te frissen. Het was nodig, alleen al als je die vuile voeten bekeek. Dankbaar namen we afscheid van onze gastvrouw.

Voor het afsluitende diner moesten we naar een andere dan de aangekondigde lokaliteit. Met heel veel moeite hadden de organiserende heemkringen nog een ander adres gevonden om met ruim 125 man te kunnen dineren. Prachtig met een enorm gezellig terras en tijd voor een aperitiefje.

Het lopend buffet wat hierop volgde was voortreffelijk. Ondertussen werd de uitslag bekend gemaakt van de 'Bram van Brabant'. De voorzitter van Brabants Heem was weer aanwezig om het slotwoord te spreken. Helaas kon hij nog niet vermelden waar het volgend jaar de heemdagen zouden worden gehouden.

Met een tas vol herinneringen, van een fietsvaantje, een verjaardagskalender, prachtige ansichtkaarten met schilderachtige plekjes uit het Goirle van vroeger, plus een hele hoop folders van Tilburg en omgeving gingen we moe maar voldaan naar huis.

Dank aan de heemkundekringen 'Tilborch' en 'De Vyer Heertganghen'.

Zus, Mientje, Joke en Francien